İkinci kuşağa geçen şirketler neden batıyor?

Ali Osman Polat

0

Türkiye ekonomisinin omurgasını oluşturan aile şirketleri için en zorlu sınav, finansal krizler ya da pazar daralmaları değil; koltuk devir teslim meseleleri oluyor. Kurucu neslin tırnaklarıyla kazıyarak getirdiği birikim, sıra ikinci veya üçüncü kuşağa geldiğinde ciddi bir vizyon çatışmasına sahne olabiliyor. İlk kuşak şirketi bir “evlat” gibi görüp duygusal bağ kurarken, yurt dışında eğitim almış yeni nesil olaya tamamen “veri, verimlilik ve kurumsallaşma” penceresinden bakıyor. İşte bu iki farklı bakış açısı aynı masada buluşamadığında, onlarca yıllık markaların eridiğine şahit oluyoruz.

KOLTUK DEVİR SÜRECİNDE YAŞANAN KRİZLER

Masadaki en büyük tıkanıklık, kurucu patronun yetkiyi devrederken yaşadığı güç ve kontrol kaybı endişesi süreci içinden çıkılmaz bir hale sokuyor. Şirketin her tuğlasında imzası olan kurucular, direksiyonu profesyonellere veya çocuklarına bıraksa bile arka planda kararları etkilemeye devam etmek istiyor. Bu durum, şirkete yeni katılan genç yöneticilerin hareket alanını kısıtlarken, kurum içinde iki başlı bir yönetim yapısının doğmasına yol açıyor. Çalışanlar hangi liderin talimatını izleyeceğini şaşırırken, stratejik kararlar aile içi dengelere kurban ediliyor.

Öte taraftan, sadece “şirket anayasası” hazırlamanın bu krizleri tek başına çözmediği de aşikâr bir durum. Kâğıt üzerinde harika duran kurumsallaşma metinleri, aile içi iletişim kanalları açık tutulmadığı sürece hiç bir şeye çare olamıyor. Burada işin sırrı, kurucunun sahadaki sezgisel tecrübesi ile yeni neslin analitik dünyasını çatıştırıp ikisinden muhteşem bir harman yapabilmekte yatıyor.

Aile şirketlerinin ömrünü uzatmak, sadece bilançoları düzeltmekten değil; duygusal sermaye ile finansal sermayeyi aynı hizaya getirmekten geçiyor.

#ailesirketleri #yonetim #kurumsallasma #isdunyasi