Ark ocaklı tesislerde hurda kullanarak üretim yapan firmaların dolaylı emisyonları, Türkiye’nin elektrik şebekesindeki kömür ve doğal gaz payıyla doğrudan bağlantılı. Elektrik şebekesinin karbon yoğunluğu yüksek kaldıkça, ihraç edilen çeliğin gömülü emisyonu da yüksek çıkıyor. Bu durum, Avrupa Birliği’nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması (SKDM) gibi uygulamaları karşısında Türk üreticilerin küresel rekabet gücünü zayıflatan en büyük yapısal risklerden biri olarak öne çıkıyor.
Expert analizlerine göre, sanayideki bu dönüşümün maliyeti Türkiye genelindeki makro hedeflerin de önemli bir parçası:
Dünya Bankası’nın “Türkiye – Ülke İklim ve Kalkınma Raporu” verilerine göre, Türkiye’nin tüm sektörlerde net sıfır hedefine erişmesi için önümüzdeki 20 yıl içinde tam 165 milyar dolar yatırım yapması gerekiyor. Bu devasa finansman ihtiyacının en az yarısının özel sektör tarafından üstlenilmesi beklenirken, yatırımlarda ilk sırayı sanayideki üretim proseslerinin değişmesi ve temiz enerji şebeke altyapısı alıyor.
HEDEF YÜZDE 30 MUTLAK AZALTIM
Mevcut teknolojiler doğru planlamayla devreye alındığında, Türkiye’nin 2030 yılına kadar çelik sektöründe yüzde 30’a varan mutlak bir emisyon azaltımı yakalaması mümkün görünüyor.
Sektörün dönüşüm sürecinde izleyeceği kronolojik teknoloji stratejisi ise şöyle şekilleniyor:
2030’a Kadar: Enerji verimliliği, malzeme tasarrufu ve yenilenebilir enerji yatırımları ön planda olacak.
2030 Sonrası: Üretim süreçlerinde yeşil hidrojen teknolojileri temel girdi haline gelmeye başlayacak.
2040 Sonrası: Sürece karbon yakalama, kullanımı ve depolama teknolojileri entegre edilecek.
YEŞİL DÖNÜŞÜM İÇİN 10 STRATEJİK ÖNERİ
İstanbul Politikalar Merkezi, çelik sanayisinin hem “kirli endüstri” algısını yıkması hem de ihracat pazarlarını kaybetmemesi adına şu 10 maddelik acil eylem planını öneriyor:
Çelik sektöründe ulusal yeniden yapılandırma ve modernizasyon planı hazırlanmalı.
Tüm tedarik zincirini ve paydaşları kapsayan ortak bir sorumluluk yapısı geliştirilmeli.
Kamu tarafında iklim politikası mimarisi ve kurumsal görev tanımları revize edilmeli.
Sanayi Karbonsuzlaşma Politikası oluşturulmalı ve net bir karbon bütçesi tanımlanmalı.
Kirletici endüstriyel emisyonların yönetimi için entegre çevre izin ve bilgi sistemi kurulmalı.
Sanayide karbonsuzlaşmayı yönlendirecek çok paydaşlı bir platform hayata geçirilmeli.
Düşük karbonlu (yeşil) çeliğe yönelik ulusal tanım, ölçüt ve standartlar belirlenmeli.
Elektrik üretiminin karbon yoğunluğunu düşürecek hedefler konarak enerji ve sanayi politikaları uyumlu hale getirilmeli.
Hurda yönetiminde izlenebilirlik, kalite ve arz güvenliğini güçlendirecek kapsamlı bir program geliştirilmeli.
Ham çelik üreticilerine emisyon azaltım zorunluluğu getirilmeli ve kamunun erişimine açık bir bilgi sistemi kurulmalı.
#çeliksektörü #yeşildönüşüm #karbonsuzlaşma #sürdürülebilirlik #isdunyasi
