Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Meksika arasında 2020 yılında yürürlüğe giren USMCA serbest ticaret anlaşmasının ilk resmi gözden geçirme süreci, üye ülkeler arasındaki artan görüş ayrılıklarının gölgesinde başlıyor. Başlangıçta basit bir güncelleme olarak planlanan bu süreç; otomotiv sektöründeki menşe kuralları, Çin ile ilişkiler, Kanada’nın süt ürünleri pazarı ve Meksika’nın enerji politikaları gibi kritik başlıklarda ciddi ticari gerilimlere sahne oluyor. Kapsamlı yeniden müzakere talepleri karşısında Kanada ve Meksika’nın kendi pozisyonlarını kararlılıkla koruması görüşmelerin uzun ve karmaşık geçeceğine işaret etse de uzmanlar Kuzey Amerika ekonomik entegrasyonunun tamamen tersine dönmesini olası görmüyor.
SORGULANAMAYACAK DERECEDE GÜÇLÜ EKONOMİK BAĞLAR
Bu entegrasyonun kalıcı olmasının temel nedeni, üç ülke arasındaki sanayi kollarının artık birbirine kopamaz bağlarla kök salmış olmasıdır. 2019’da 615 milyar dolar olan toplam ticaret hacminin 2022’de 800 milyar dolara ulaşmasıyla Kanada ve Meksika, Çin’i geride bırakarak ABD’nin en büyük ticaret ortağı konumuna yükseldi. Günümüzde ABD’ye ithal edilen araçların yüzde 51’ini ve ham petrolün yüzde 60’ını bu iki komşu ülke karşılıyor. Hatta bazı otomotiv parçalarının nihai montajdan önce ABD-Meksika sınırını 5 ila 7 kez geçtiği düşünüldüğünde, mevcut tedarik zincirlerini bozmanın ekonomik maliyetinin tüm taraflar için çok ağır olacağı açıkça görülüyor.
ÇİN BÖLGESİNDE PRAGMATİK BİR UZLAŞMA BEKLENTİSİ
Öte yandan, küresel ticaret savaşları anlaşmanın stratejik önemini artırırken yeni gerilimleri de beraberinde getiriyor. USMCA sayesinde gümrük vergilerinden muaf olan Kanada ve Meksika, Çin gibi rakiplere karşı büyük avantaj elde ederken, Washington ise Pekin’in bu muafiyetleri kendi lehine kullanmasından ve ticaret politikalarının delinmesinden endişe duyuyor. Görüşmelerin 2027 yılına kadar uzayabileceği öngörülse de ABD’nin anlaşmadan tamamen çekilmesi gibi radikal bir senaryo düşük bir ihtimal olarak değerlendiriliyor. En olası sonuç, bölgesel ticareti korurken tarafların stratejik çıkarlarını güvence altına alacak hedefe yönelik tavizler ve pragmatik bir uzlaşma olarak öne çıkıyor.
