Gülnur Uluğ Yazdı…
İletişim ve pazarlama dünyasında mecralar, araçlar ve yöntemlerde büyük değişimler yaşanıyor olsa da fuarlar, pek çok sektör için hâlâ önemli bir temas noktası olmayı sürdürüyor. Ancak bugün asıl soru şu: Fuarlar gerçekten stratejik bir değer mi yaratıyor, yoksa giderek pahalı ve verimsiz vitrinlere mi dönüşüyor? Özellikle inovasyonun, trend takibinin ve benchmark’ın kritik olduğu, çok yönlü ve çok paydaşlı sektörlerde bu soruyu daha yüksek sesle sormak gerekiyor.
Ocak ayında gıda sektörünün önemli buluşmalarından biri olan Gulfood 2026 Dubai Fuarı’ndaydık. Hem bu yılki Gulfood deneyimi, hem de yurt içi fuarlarla ilgili gelişmeler, genel olarak fuarcılığın kurgusuna dair yeniden düşünme ihtiyacını açıkça ortaya koydu. Gulfood Dubai 2026 fuarının Dubai World Trade Center ve Expo City olmak üzere, ulaşımı uzun ve yorucu iki ayrı lokasyona bölünmesi; hem katılımcılar hem de ziyaretçiler açısından beklenen ticari ve stratejik faydanın tam olarak sağlanamamasına yol açtı. Dubai World Trade Center’a sığamayan etkinliğin daha fazla firmaya yer vermek isteğiyle, üstelik pek de adaletli ve doğru olmayan bir bakış açısıyla bölünmesi, ana kategorilerin ve etkinliklerin tek bir tarafta yoğunlaşması, ziyaretçi akışını doğal olarak sınırladı ve parçalı yapı ciddi bir memnuniyetsizlik yarattı.
Bugün her platformda sürdürülebilirlikten söz ederken; yüksek maliye fuar organizasyonlarının çok daha bütüncül ve verimli modellerle ele alınması gerektiğine inanıyoruz. Avrupa’da yıllardır başarıyla uygulanan, bir yıl Almanya’da Anuga, bir yıl Fransa’da SIAL düzenlenmesi gibi modeller ortadayken; hem Gulfood’un hem de Türkiye’deki bazı fuarların daha parçalı yapılara yönelmesi düşündürücü.
Bir fuarın, katılımcılarının hedeflediği ticari etkiyi ve stratejik kazanımları gerçekten desteklemesi gerekir. Bu da ancak doğru kurgulanmış, net faydalar sunan ve katılımcıların hedeflerine hizmet eden bir yapıyla mümkündür. Markalar ve kurumlar, oldukça yüksek bütçeler gerektiren fuar katılımları konusunda artık daha seçici olmalı; sadece katılımcı olmakla yetinmeyip, fuar organizasyonlarını yönlendirecek etki gücünü de ortaya koymalıdır. Aynı zamanda katılım kararı verilen fuarlarda doğru konumlanma ve hedeflere uygun yerleşim alındığından emin olunmalıdır.
Aksi halde fuarlar, stratejik bir pazarlama yatırımı olmaktan çıkarak yalnızca pahalı bir vitrine dönüşebilir. Bugünün zorlayıcı ekonomik koşullarında bu durum, markalar için gereksiz kaynak kaybı anlamına gelir. Fuar öncesinde hedeflerin net tanımlanması ve ROI’nin yalnızca satış değil; marka algısı, iş bağlantıları ve uzun vadeli stratejik kazanımlar gibi çok boyutlu kriterlerle ölçülmesi artık bir zorunluluktur.
Sektörün kaynaklarını büyütmek yerine tüketen yaklaşımlar uzun vadede kimseye fayda sağlamıyor. Belki de artık fuarları “daha büyük” değil, daha akıllı, daha odaklı ve gerçekten sürdürülebilir kurgularla yeniden düşünmenin zamanı geldi. Zaman bölünme değil; iş birliği zamanı. Sektörün, toplumun, ülkenin ve gezegenin eş zamanlı refahı için kolektif akıl ve ortak sorumlulukla hareket etme zamanı.
Bugün bu tabloya bakarken, kamudan özel sektöre ülkenin tüm dinamiklerini ortak bir vizyonda buluşturan, iyi tasarlanmış güçlü bir İstanbul fuarının Türkiye için nasıl bir stratejik kaldıraç ve ülke markası açısından nasıl bir değer yaratma fırsatı sunduğunu yeniden düşünmek gerekiyor.
